“सुनेला” खुद्द तिच्या सासरच्या मंडळीनी पाटवले शरिर’विक्री साठी, सकाळी असणारी मुलगी सारखी “सून” रात्री दुसऱ्यासोबत तिला करायला लावत होते असे काम…

लाईफ स्टाइल

नमस्कार मित्रांनो, विविध जा’ती, ध’र्म आणि परंपरांनी आज आपला भारत भरलेला आहे. काही मै’लांमध्ये इथली भाषा बदलते आणि काही किलोमीटरवर संस्कृती बदलत असते. तरीही स्त्रि’यांचे महत्त्व भारतीय समाजात अतुलनीय आहे. स्त्री नेहमीच प्राचीन काळापासून आदरणीय आणि पूजनीय आहे. मात्र, हे चित्र गेल्या अनेक दशकांपासून सपशेल उलटे झाले आहे.

आपण याउलट कोणाची हरकत नसते देवीची पूजा करण्याला , तसेच देवीला पुरणपोळीचा नैवेद्य दाखवणे, देवीची खणा-नारळाची ओटी देणे, हे सर्व सहज आपल्याला जमत असते कारण आपल्याला असे केल्याने पुण्य वाढत जाते. परंतु आपल्याच घरातील गृहस्वामिनीला योग्य तो मा न देणे, तिची काळजी घेणे, तसेच त्या स्त्री ला काय हवे नको आहे ते पाहणे, अशा गोष्टीचा अर्थ हा म्हणजे तिला लाडावून ठेवणे असा काढला जातो.

आजही मुलीचा जन्म आपण साजरा करत नाही तर नेहमी तिचा जन्म रोखण्याचाच प्रयत्न होत असतो. स्त्रीला फक्त उपभोग योग्य एक वस्तू म्हणून काही ठिकाणी वापरले जात असते. सगळीकडेच तिचे अस्तित्व जणू नाकारले जात असते. फक्त एक चालते बोलत, आणि काम करणारे मशीन म्हणूनच तिला वापरले जात असते.

तिच्या सासरच्या लोकांद्वारेच हे फक्त होते असे नाही, तर तिचे जन्मदाते आई-वडील पण अशी वागणूक देत आहेत. तुम्हाला या बद्दल ऐकून धक्का नाही बसला का? अशाच एका विकृत सामाजिक परंपरेचा आढावा आज आपण घेणार आहोत, ज्यामध्ये इच्छा असो व नसो, महिलांना वे’श्या’व्यवसाय करण्यास भाग पाडले जाते, त्यांना वे’श्या’व्यव’साय हा करावाच लागतो.

त्यासाठी त्यांच्यावर बळज’बरी ही सासरच्या मंडळींच करत असतात. हा कसला समाज आहे आणि अशी विकृती इथे का आहे ? चला जाणून घेऊ. परना नावाच्या स’मा’ज जे नफजगढ़ इथे असणाऱ्या प्रेमनगर वस्तीमध्ये ही संस्कृती चालू असल्याचे समजत आहे. इथे मुलीला लग्नानंतर तिच्या दे ह विक्री साठी मजबूर केले जात असते. आपले स्ने’ह जी वन या स्त्रिया त्यांच्या पतीसोबत आणि कुटुंबासोबत लग्नानं’तर सुरु करीत नाहीत.

म्हणूनच ते त्यांच्या दे’हाचे व्यापारीकरण करत असतात आणि विशेष म्हणजे त्यांना तसे करण्यास त्यांचे सासरचे लोकच भाग पाडत असतात. सकाळी ती त्यांच्यासाठी त्यांची सुनबाई असते आणि रात्री ती एक वेश्या असते. त्या मुलींच्या शिक्षणाचा विचार इथे केला जात नाही. 12 ते 15 वर्षांच्या दरम्यान च त्यांचे लग्न होत असते. त्यांना सुरुवाती’पासूनच या सर्व गोष्टींची सवय लावण्यासाठी प्रशिक्षण दिले जाते.

त्यासाठी या मुलींना दला’ला’कडे पाठवण्यात येत असते, मुलींच्या प्रशिक्षणासाठी पाठवल्यावर त्यांच्या पालकांना या बद्दल पैसे दिले जात असतात. आणि तसेच सौ’द्या’मधेच या मुलींचे ल ग्न देखील केले जात असते. जे लोक या मुलीच्या वडिलाना मुलींच्या लग्नाच्या वेळी जास्त पैसे देत असतात, त्यांच्यासोबत च या मुलींचे लग्न लाऊन दिले जात असते.

लग्नानंतर सुद्धा हा व्यवसाय त्यांना सुरु ठेवावाच लागत असतो. सकाळी घरातील सर्व कामे या मुली करत असतात, मुळात त्यांना ती कामे करावीच लागतात. तसेच सासरच्या लोकांसाठी आणि मुलांसाठी स्वयं’पाक बनवून ठेवायला लागतो, सर्व भांडी-कपडे करावी लागतात. आणि मग रात्रीच्या वेळी त्या माणसाला संपूर्ण सं’तु’ष्ट करून त्यांना घरात पैसे आणावे लागतात.

जर श’रीर विकण्यास नकार दिला तर त्यांच्यावर अत्याचार केले जातात :- एखादी स्त्री जर श’री’र वि’क्रीसाठी नाही म्हणाली तर मग त्या स्त्री वर अनेक प्रकारे अ’त्या’चार केले जातात. कधी त्यांना मा’र’हाण पण केली जाते, तर कधी त्यांच्यावर काही बाही आरो’प केले जातात, तर त्यांना कधी कधी उपाशी ठेवतात, आणि या कारणाने काही वेळेस तर त्यांना त्यांचा जीव देखील गमवावा लागतो. अशा स्त्रियांचे स्त्री’त्व हे दुय्यम मानले जात असते.

आणि जर कोणत्याही महिलेने या सर्व प्रथांच्या विरो’धा’मधे, तिचा आवाज उठवण्याचा प्रयत्न केला असेल तर त्या वेळेस त्या महिलेला ठा’र मा’र’ले जाते. या सर्व महिलांना या दल’दली मधून बाहेर काढण्याची आता अधिक गरज आहे. त्याच बरोबर त्यांचे अस्ति’त्व ओळखून व त्यांचे स्वतंत्र अस्ति’त्व मान्य करून त्यांना त्यांची नवीन ओळख मिळवून देण्याची.

तर आपले सरकार शक्य ते सर्व प्रयत्न या सर्वांसाठी करेलच पण आपण सर्वांनी याबाबत अधिक जागरुक राहून इतरांना सुद्धा या गोष्टी अधिक सावध केले पाहिजे. महिलांना शिक्षित करणे आणि त्या सोबतच त्यांना स्वावलंबी बनवण्यासाठी तुम्हा आम्हाला एकत्र येऊन काम करायचे आहे, तसेच एकत्र येऊन यासाठी प्रयत्नशील रहायचे आहे..