श्रीमंत असलेल्या बापाला मुलगा चुना लावून गेला अमेरिकेला ; त्यानंतर बापाचे झालेले हाल पाहून तुम्हाला सुद्धा रडू येईल.!

लाईफ स्टाइल

मित्रांनो, तुम्हा सर्वांचे स्वागत आहे. बऱ्याचवेळा अनेक सं’कटे आपल्या आ-युष्यात येतच असतात आणि त्या सं’कटांचा काही लोक तर उगाच बाऊ करत असतात. परंतु असे देखील काही लोक आपल्या सभोवताली असतात ज्यांच्या वागणुकीमुळे सर्वांसमोर त्यांचा एक आदर्श ठेवत असतात. आज या लेखातून तुम्हाला अशी एक कहाणी सांगणार आहोत जी वाचून तुमच्या पण डोळ्यात पाणी नक्कीच येईल. नेहमीप्रमाने एका मंदिराच्या बाहेर असलेल्या भि’क्षेकरी यांना मी त’पासत होतो.भिक्षेकरी म्हणजे त्या मंदिराच्या बाहेर बसणारे भिकारीच होते. पण माझी नजर मात्र त्यावेळी एका कोपऱ्याकडे गेली आणि एक म्हातारे बाबा त्या कोपऱ्यात बसलेले होते. ते बाबा दिसायला मात्र फार तेजस्वी होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर वेगळेच तेज होते आणि त्यांचा चेहरा खूप काही बोलत होता.

त्यांच्या पाठीचा क’णा सुद्धा एकदम ता ठच होता. स्वच्छ कपडे घातलेले, श रीराने साधी राहणी आणि मग मी कितीतरी वेळ त्यांच्याकडे पाहत राहिलो होतो. नंतर कळले की ते व्यक्ती भिकारी नव्हते, उजव्या गुडघ्याच्या घो’ट्यापासून त्यांना पाय न्हवता आणि त्यांच्या एका बाजूला कुबड्या ठेवलेल्या होत्या. माझं त्यांच्याकडे सहज लक्ष गेल्यावर मला समजले कि कोणीतरी त्यांना काहीतरी देत होते आणि ते घेत होते. मी त्यांना बघत असताना तिथल्याच एकाने मला सांगितले की, तुम्ही त्यांच्या इथे जाऊ नका. तो माणूस वे’डा आहे. पण माझी उत्सुकता मात्र थांबली नाही. मला आशा होती की, मी हात पुढे केला कि ते त्यांच्या हात माझ्या हाताशी मिळवतील पण त्यानी काय हात पुढे केला नाही.

मी त्याना विचारले की, काही प्रॉ’ब्लेम आहे का बाबा? मग ते कुबड्या घेऊन उभे राहिले आणि त्यांना एक स मस्या असल्याचे सांगितले. ते मला म्हणाले आय हॅव वन प्रॉ’ब्लेम इन माय राईट आईज आय हॅव पेन, माझ्या उजव्या डोळ्यात दु खत आहे. त्यांचं इतकं इंग्रजी ऐकून मला ध क्काच बसला. त्याच्या डोळ्यात पाहिलं तर, त्याचे डोळे खूप कोरडे पडले होते. नीट बघितल्यावर मला लक्षात आले की, त्यांच्या डोळ्यात मोतीबिं’दू झाला आहे. मी बाबांना सांगितले की, त्यांच्या डोळ्यात मोतीबिं दू आहे, तेव्हा ते म्हणाले कि ओ माय गॉ’ड मोतीबिं’दू ! माझा उपचार 1999 मध्ये झाला होता. हा प्रकार मला काही समजत न्हवता.

मी त्याना म्हणालो की, ‘बाबा, आठवड्यातून दोन दिवस झाले मी इथे येतो, पण तुम्ही मला अनेक दिवस इथे दिसत आहे आणि तुम्ही मला भिक्षेकरी अजिबात वाटत नाही. तुम्ही चांगले शिकलेले पण वाटतात. माझं बोलणं ऐकून ते जोरात हसायला लागले, तेव्हा मी त्याना विचारले, काय झाले बाबा? का हसत आहात तुम्ही. मी काय चुकीचे बोललो का … जर मी तुम्हाला दु खावले असेल तर माफ करा. बाबा म्हणाले, “तु या बद्दल माहित करून काय करणार आहेस?” डॉ क्टर म्हणाले, तरीपण सांगा. त्यांनतर बाबा म्हणाले की, आपण त्या कोपऱ्यात बसू नाहीतर, माझ्यासोबत तुम्हाला पण वेडे समजतील.

त्यांनतर आम्ही दोघे एक चहाच्या टपरीच्या बाजूला जाऊन बसलो आणि बाबांनी बोलायला सुरुवात केली. ते म्हणाले वरिष्ठ पदावर या कंपनी मधे मेकॅनिकल इंजिनिअर म्हणून कामावर होतो. माझ्या ज्युनियरला काम शिकवत असताना, माझा पाय मशीनमध्ये सापडला आणि मी कायमचा अ’र्धांगवायू झाल्यावर कंपनीने सर्व काही खर्च दिला आणि मला थोडे जास्त पैसे दिले. त्यांनतर मी एक कार्यशाळा काढली आणि माझ्या कुटुंबाची काळजी घेतली. माझ्या मोठ्या मुलाला चांगल शिकवून मेकॅनिकल इंजिनिअर केलं आणि व्यवसाय वाढवण्यासाठी त्याने आपल्या नावावर घर आणि कंपनी केली आणि नंतर ती विकली सुद्धा. मी त्याला थांबवले नाही कारण माझी अशी इच्छा होती त्याचा व्यवसाय वेगाने वाढावा.

पण तो नंतर अमेरिकेला गेला आणि आम्ही इथे अमेरिकन बाहुल्यांसारखे खेळत होतो. ते बाबा हसत सांगत होते आणि हे मी पहिल्यांदाच पाहिलं कि एखाद्या व्यक्तीचे हसणे एवढे तरुण असू शकते. मी त्याना विचारले, “बाबा, तुम्ही खूप शिकलात आणि तुम्ही कुठेही सहज काम करू शकता.” तुम्हाला तर अनुभव खूप आहे त्यामुळे कोणत्याही कंपनीत तुम्ही सहज काम करू शकता. त्यावर बाबा म्हणाले, कि मी इथे एका कंपनी मध्ये काम करतो. आणि त्यांनतर पाच ते सात इथे येऊन बसतो. इथे लोक मला खायला देतात पण ते मी स्वीकारत नाही. जर तुम्ही मला काही पैसे दिले तर मी ते स्वीकारतो.कारण माझ्या घरी माझी बायको पण आहे आणि तिला ल’कव्याचा त्रा’स आहे.

मला सात हजार पगार मिळतो आणि मी त्या मध्ये खुश आहे. त्यांनतर ते म्हणाले कि, आम्हा तिघांसाठी मी घरी गेल्यावर जेवण बनवतो. आता डॉ क्टरांना समजत नव्हते की, ते दोघे म्हणाले होते आणि आता तिसरा कोण आहे? पुढे ते सांगू लागले की, काही दिवसांपूर्वी माझ्या मित्राचे नि धन झाले आणि त्याची 92 वर्षांची आई अनाथ झाली. माझ्यावर लहान असताना केलेले सर्व कार्य आणि त्यांची जाणीव ठेवून मी त्यांना माझ्या घरी आणले. आईला मधुमेह आणि उच्च र क्तदाब आहे. मी या ठिकाणी आईचे महिन्याचे खर्च पूर्ण करण्यासाठी बसतो. औ षध एका ओळखीच्या मे डिकल स्टोअरमधून घेतो आणि पाच ते सात वाजेपर्यंत इथे बसतो आणि जे काही पैसे मिळतात ते सगळे मी त्या मेडिकल वाल्याला देतो.

मला मात्र त्या बाबांचा अभिमान वाटू लागला. स्वत: अ पंग असताना ते इतरांचा विचार करत होते. स्वतःच्या दुःख बाजूला ठेवून ते दुसऱ्याच्या आईला जास्त जी व लावत होते. तेव्हा बाबांनी म्हणाले की , ती माझी आई आहे. कारण या आईने माझ्यासाठी खूप काही केले आहे,आणि आता ते माझे कर्तव्य आहे. मी त्यांना विचारले की, तुम्ही फक्त औ षधासाठी इथे बसत आहात ? तुमच्या घरच्यांना हे कळलं तर? त्यावर ते मला म्हणाले की, त्या तर अंथरुणातून उठू शकणार नाहीत. त्या तर या कुशीवरून त्या कुशीवर होऊ नाही शकत मग त्यांना कसे कळेल..?, घरी गेल्यावर त्यांच्यासाठी सगळ काही मी करतो. तुम्हाला चालणार असेल तर मी एक सांगू का ?

डॉ क्टर, तुम्ही खूप चांगले काम करत आहात, आणि असेच काम करत रहा. त्यावर त्यांना मी म्हणालो की, बाबा तुम्ही मला तुमचाच मुलगा समजा, जी काही औ षधे आजीच्या आ जारपणात लागतात. ती तुम्ही माझ्याकडुन घ्या. एक मुलगा मला आधीच सोडून गेला आहे आणि अशात जर तुम्ही मला जी व लावला आणि जर तुम्ही पण मला सोडून गेला तर मग माझ्यासाठी पुन्हा थाऱ्यावर येणं कठीण होऊन बसेल. स्वतःला सावरणं मला कठीण होईल, असे म्हणत त्या बाबांनी माझ्या हातावर टाळी दिली.

माझ्या हाताला त्यांच्या हाताचा तो गरम स्प र्श जाणवला आणि मी त्यांचा हात तसाच पकडुन ठेवला आणि त्यांनी मात्र माझा निरोप घेतला. एक नातू म्हणून जरी बाबांनी मला स्वीकारलं नसेल. तरी त्यानी माझ्या डोक्यावर हात ठेवून या नात्याला मनोमन आशीर्वाद दिला होता आणि त्यांनी मनातून केव्हाच हे नात स्वीकारले होते. या बाबांचे मला आज खूपच कौतुक वाटत होते कारण स्वतःवर कितीही बिकट परिस्थिती आलेली असताना देखील दुसऱ्यांचा विचार करणारे आणि त्यांच्यासाठी जगणारे फारच कमी बघायला मिळतात.