न’ग्न महाल आणि ३५६ बायका..! अय्याशीच्या या महाल बद्दल ऐकून तुम्ही थक्क व्हाल… तुम्हाला माहीत नसतील तुम्ही ही तिथे जाऊन…

लाईफ स्टाइल

‘ययाति’ या नावाची वि. स. खांडेकरांची कादंबरी तुमच्यापैकी अनेकांनी वाचली असेल. ही कथा एका मनमौजी राजाची आहे. त्याच्यासाठी लोकांच्या कल्याणापेक्षा स्वतःचे ‘ल’क्झरी’ जीवन महत्त्वाचे होते. त्याच्याकडे सर्व सुख आहेत, पण तरीही त्याचे मन शांत नाही, असे काहीसे त्या राजाचे पात्र आहे. आपल्या इच्छांना अंत नाही. कथा अशी आहे की ययाती राजाला इच्छांचा अंत आपल्यासोबत आहे हे समजण्यासाठी आपले संपूर्ण आयुष्य घालवावे लागले.

हस्तिनापुरात राहणारा हा राजा अतिशय वास’नांध होता. तो प्रत्येक स्त्रीकडे फक्त वास’नेने पाहत असे. वि एस. खांडेकरांनी महाभारतातील ‘ययाति’ राजाच्या पात्राची प्रेरणा घेऊन त्यात काही बदल करून कादंबरीच्या रूपाने लोकांसमोर मांडले होते. अनेक समी’क्षकांनी असे सुचवले आहे की ‘ययाती’ मधील राजाचे पात्र आजच्या जगात सतत काही आरामाची आशा बाळगणाऱ्यांसारखे आहे. देवयानी हे पात्र ‘अत्यंत स्वाभिमानी’ आणि ‘शर्मिष्ठा’ ‘अ’त्यंत गरीब’ म्हणून दाखवले आहे.

दोन्ही पात्रे समीक्षकांनी समाजातील महिलांचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी मानले. ‘ययाति’ हा विलासी राजा असल्याच्या वास्तवाच्या फारशा खुणा इतिहासात आढळत नाहीत. पण 20 च्या दशकात पटियालामध्ये ‘भूपिंदर सिंग’ नावाचा एक राजा झाला आहे, ज्याचे आयुष्य इतकेच भोग’विलासी असल्याचे म्हणता येईल. इतिहास नोंदवतो की राजा भूपिंदर सिंग यांनी त्यांचे बहुतेक आयुष्य केवळ महिलांसोबत घालवले. या राजाला 88 मुले आणि अनेक राण्या होत्या. भूपिंदर सिंगला उंच गाड्यांचाही शौक होता.

त्याच्याकडे 40 रो’ल्स रॉयस कार होत्या, ज्या जगातील सर्वात महागड्या होत्या. राजा भूपिंदर सिंग यांच्याकडे इतकी संपत्ती होती की ते अनेक पिढ्या बसून खाऊ शकत होते. प्रजेच्या प्रश्नांकडे दुर्लक्ष करून हा राजा आपल्या शरी’राची भूक भागवण्यातच धन्यता मानत होता. आपल्या भारत देशात जिथे स्त्रियांचा नेहमीच आदर केला जातो, हा राजा त्यांच्याकडे फक्त एक ‘वस्तू’ म्हणून बघायचा. राजवाड्यातील त्याच्या खोलीत कोणत्याही स्त्रीने नग्नावस्थेत यावे असा त्या राजाचा नियम होता. राजवाड्याच्या ज्या भागात पोहण्याचा तलाव म्हणजे आजच्या भाषेत स्विमिंग पूल होता, आंघोळीच्या वेळी नग्न स्त्रियांनी त्या राजासोबत असावे अशी अपेक्षा त्या राजाची होती.

‘स्त्रियांचे सौंदर्य’ हेच त्याच्या जगण्याचे एकमेव कारण होते. त्या काळात राजवाड्यातील स्त्रिया नेहमी तरुण आणि सौंदर्यवती दिसण्यासाठी त्यांची प्लास्टिक सर्जरी करण्यासाठी तो राजा काहीही करायला तयार होता. अॅ’डॉ’ल्फ हिटलर त्याचा मित्र होता असे एका पुस्तकात म्हटले आहे. 1935 मध्ये बर्लिनमध्ये हिटलरने भूपिंदर सिंग यांना ‘मेवॉच’ नावाची महागडी कार भेट दिली होती. याशिवाय राजाने इंग्लंडकडून एक विमान देखील विकत घेतले होते. 1922 मध्ये भूपिंदर सिंग यांनी प्रिन्स ऑफ वेल्सच्या भारतात आग’म’ना’निमित्त शाही मेजवानीची घोषणा केली.

मेजवानीत एकूण 1,400 लोकांची काही छायाचित्रे आजही उपलब्ध आहेत, ज्यात राजकुमाराला सोन्या-चांदीच्या भांड्यांमध्ये जेवण दिले जात आहे. आपल्या वैयक्तिक जीवनासाठी सतत सार्वजनिक टीका सहन करत, राजा आपली प्रतिमा सुधारण्यासाठी कठोर परिश्रम करत होता. तो एक महान क्रिकेटपटू होता. 1991 मध्ये त्यांनी इंग्लंडमध्ये भारतीय क्रिकेट संघाचे नेतृत्व केले. आता रणजी ट्रॉफी म्हणून ओळखल्या जाणार्‍या क्रिकेट चॅम्पियनशिपच्या प्रचारासाठी या राजाने नेहमीच आर्थिक सहाय्य केले होते. डोमिनिक लॅपियर आणि लॅरी कॉलिन्स यांनी सह-लेखक असलेले फ्रीडम अॅट मिडनाईट हे पुस्तक भूपिंदर सिंग यांच्याबद्दल माहिती देते:

भूपिंदर सिंग यांचा जन्म 1891 मध्ये पटियाला येथे झाला. वडील राजिंदर सिंग यांच्या आकस्मिक निधनामुळे वयाच्या ९व्या वर्षी भूपिंदर सिंग यांना गादीवर बसवण्यात आले. राजा १८ वर्षांचा असताना १९०९ पर्यंत राज्य ब्रिटिशांच्या ताब्यात होते, त्यांनी त्यांचे नियंत्रण या राज्यावर ठेवले होते. पहिल्या महायुद्धात ब्रिटीशांना मदत केल्याबद्दल भूपिंदर सिंग यांना मेजर जनरल पदावर बढती देण्यात आली होती. या राजाने प्रतिष्ठेच्या ‘गोलमेज परिषदेत’ शिखांचे नेतृत्व केले. स्वसंरक्षणासाठी वापरले जाणारे चिलखत हा तो राजा हिऱ्यापासून बनवलेले वापरत होता असा इतिहास आहे.

त्या वेळी लंडनमधील एका विमा कंपनीने 1001 हिऱ्यांचा विमा उतरवला होता, असे सांगितले जाते. हे चिलखत राजाला इतके प्रिय होते की तो अनेकदा फक्त ह्या हिऱ्याचे चिलखत घालून त्याच्या खोलीत फिरत असे. 1926 मध्ये, भूपिंदर सिंगने हिऱ्यांनी भरलेला बॉक्स पाठवला, जो जगातील 7 व्या क्रमांकाचा सर्वात मोठा 234-कॅरेट हिरा होता, जो राजाने दक्षिण आफ्रिकेला पर्शियन ज्वेलर्ससाठी हार बनवण्यासाठी पाठवला होता. 2930 हिऱ्यांनी बनवला असलेला हा नेकलेस बनवण्यासाठी तब्बल 3 वर्षे लागली होती. US$2.5 दशलक्ष किमतीचा हा गळ्यातील हार अजूनही जगातील सर्वात महागड्या वस्तूंपैकी एक मानला जातो.

भारतीय लेखक खुशवंत सिंग यांचे ‘द मॅग्निफिसेंट महाराजा’ हे पुस्तकही ‘भूपिंदर सिंग’च्या दोन्ही बाजूंवर भाष्य करते. भारतातील सर्वात ‘विचित्र’ राजा म्हणून या राजाचे नाव कुप्रसिद्ध होते. जालियनवाला बाग हत्याकांडात ब्रिटिश पोलीस अधिकारी जनरल डायरला मदत करणे ही भूपिंदर सिंग यांची सर्वात मोठी चूक मानली जाते ज्यासाठी भारतीय जनता त्यांना कधीही माफ करणार नाही. जरमणी दास यांच्या ‘महाराजा’ या पुस्तकात ‘भूपिंदर सिंग’ यांची त्यांच्या राज्यात चालत असणाऱ्या ‘से’क्स पार्टी’, ‘नेकेड पॅलेस’, राजाच्या 356 बायका यांचा स्पष्ट उल्लेख केला असल्याचा दिसून आले आहे.

वारंवार सं’भो’ग केल्यामुळे राजाची तब्येत बिघडली आणि त्याचे श’रीर बळकट करण्यासाठी फ्रेंच वैद्याने त्याच्यावर उपचार केले असल्याची देखील नोंद आहे. या डॉक्टरांच्या उपचारादरम्यान काही गोळ्यांचे उष्णतेचे प्रमाण जास्त असल्याने भूपिंदर सिंग यांचा मृ’त्यू झाल्याचे पुस्तकात म्हटले आहे. या राजाने आपल्या 10 महाराणांसाठी पटियाला येथे भव्य राजवाडे बांधले आहेत. हे सर्व राजवाडे अतिशय आरामदायी आणि सुख सुविधांनी भरलेले होते. राजाने आपल्या राणीच्या आरोग्यासाठी देशी-विदेशी वैद्यांची एक टीम आपल्या राजवाड्यात नेमली.

राजाने भूपिंदरनगरच्या रस्त्यांवरील एका महालाचे नाव ‘नेकेड महाल’ असे ठेवले होते, जेथे केवळ न’ग्न महिलांनाच प्रवेश देण्यात येत होता. देशांतर्गत किंवा आंतरराष्ट्रीय स्तरावर शिखांवर कोणतेही संकट आले की हा राजा तेथे धावून जात असे. जेव्हा तुमची अनैतिक कृ’त्ये नै’तिक कृ’त्यां’पेक्षा जास्त असतात, तेव्हा तुम्हाला फक्त ‘अनै’तिक’ गोष्टींनी ओळखले जाते. भूपिंदर सिंग यांनी त्यांच्या आयुष्याच्या उत्तरार्धात अनेक चांगली कामे केली असली, तरी ‘स्त्री’वादी’ राजा म्हणून त्यांची ओळख पटियालाच्या लोकांच्या मनात कायमच कोरली गेली आहे.

इंग्रजांनी भारतावर इतकी वर्षे राज्य का केले याचे कारण असे सांगितले जाते की येथील अनेक वसाहतवादी आणि राजांनी आपल्या राज्याच्या कारभाराकडे कधीच लक्ष दिले नाही. जगणे म्हणजे हे फक्त मजा करणे आहे, आणि लोकांवर वर्चस्व गाजवणे आहे, एवढेच फक्त त्यांना माहीत होते. इंग्रजांनी अशा राजांच्या वागणुकीचा पद्धतशीर अभ्यास करून ‘भूपिंदरसिंग’ सारख्या राजांना भारत-विदेशातील स्त्रियांशी जोडून ठेवले आणि मात्र स्वतःची पायमुळे त्यांनी या देशामध्ये मजबूत करून घेतली. भूपिंदर सिंग सारख्या राजांना त्यांच्या देशाप्रती असलेल्या जबाबदारीची जाणीव ही कधीच नव्हती आणि म्हणूनच भारताला ब्रिटिश राजवटीपासून स्वातंत्र्य मिळण्यासाठी 1947 पर्यंत वाट पहावी लागली.