घराची विभागणी झाली आणि आई-वडिलांची वाटणी होताच या दोन्ही सुनांनी केले असे काही… विश्वास बसणार नाही हे पाहून…, पुढे काय झाले ते पाहून धक्का बसेल…

लाईफ स्टाइल

थंड गारव्या मधे पहाटे एक म्हातारी चुलीसमोर बसून त्यात चिपाड ढकलत बसली होती, पण चिपाड गारव्या मुळे ओली झाली होती आणि ती काही केल्याने जळत नव्हती, सगळीकडे धूर झाला होता. तिथे बसलेल्या म्हातारीला नाका-तोंडात गेलेल्या त्या धुराचा त्रास झाला आणि तिला खोकला येऊ लागला. तिचा खोकल्याचा आवाज ऐकून तो ओसरी मधे कलंडलेला म्हातारा उठून बसला, आणि कोपऱ्यातला एक कागद आणि फाटलेले कापड घेऊन म्हातारीकडे चालून जाऊ लागला.

घाईघाईने आणलेले कागद आणि चिंध्या त्या म्हाताऱ्याने चुलीमध्ये ठेवल्या आणि फुंकनिने ते फुलायला लागला, चुलीतील लाकडानी लगेच पेट घेतला. त्यामुळे वृद्ध स्त्रीला जरा बरे वाटले. म्हाताऱ्याला अस गप बसलेलं बघून म्हातारी च्या लगेच लक्षात आलं कि आज म्हातारं जरा शांत शांतच आहे आणि तिने लगेच म्हातार्‍या कडे पाहिलं आणि विचारलं, काय ओ धनी, सारखी कुस बदलत होतात. रात्रभर काय तुम्ही झोपला नाहीत का?

तुम्ही अशी रात्रभर जागून, काय घराच्या होणाऱ्या वाटण्या काय थांबणार हाय का? तसेपण आपली पोरं जो काही तमाशा भावकीसमोर आणि चार पाच पंच मंडळांसमोर अंगणात करणार आहेत तो काही थांबणार आहे का? म्हातारी डोळ्याला पदर लावत म्हणाली. म्हातारे बाबा पण हातात मिसरी घेऊन बोलू लागले, कळतंय ग मला दुरपदे सगळं, काड्या काड्या गोळा करण्यात आपले संपूर्ण आयुष्य आपण घालवले आहे आणि त्याच्याच वाटण्या होत आहेत.

म्हाताऱ्याला बोलताना ऐकून म्हातारी सुद्धा बोलू लागली होती, पण त्या परद्या मधे राहणाऱ्या इठोबा अण्णा बायजा म्हातारी सारखं आपल्या पोरांनी इतर वस्तू सोबत आपल्याला आज वाटून घेतल तर उद्यापासून चुलीत घालायला चिंध्या कोण आणून देणार मला… दोघे एकमेकांकडे बघतच राहिले होते आणि त्यानंतर दुपारी बैठकी साठी सर्व पंच मंडळेही तेथे जमली आणि सर्व शेजारी सुद्धा एकत्र जमले होते आणि एका कोपऱ्यात म्हातारा उभा होता.

आणि म्हातारी डोक्यावर पदर झाकून आत चुली जवळ बसली होती, आणि येणारे हुंदके मूकपणे गिळत होती. बाहेर त्यांचे मुलं बोलत होते आणि ऐकायला बाकीचे तर होतेच. पण त्यांना त्यांची धाकटी सून कुठेच दिसली नाही आणि त्यांची मोठी सुन मात्र हातात एक गोळी आणि पाण्याचा ग्लास घेऊन बाहेर आली आणि ती म्हणाली, जरा वेळ थांबा.” आमच्या दादांना साखर आहे, त्यांना आधी गोळ्या घेऊदे, मग मी काय तुम्हाला अडवायला येणार नाही.

मोठ्या सुनेच्या डोक्यावरचा पदर तसच होता आणि तिने तिच्या सासऱ्या समोर हात नेत त्यांना गोळ्या दिल्या. त्यांच्या डोळ्यांत बघून तिला वाईट वाटत होते पण ती तिच्या नवऱ्यासमोर हतबल झाली होती. तिथे जमलेल्या सर्व पंचमंडळींनी मोठ्या सुनेचे खूप कौतुक केले, पण त्यांचे हे दोन्ही मुल मात्र कोणाचं काहीच ऐकत नव्हते. दोघेपण एकमेकां च्या अंगावर धावून जात होते. बापाचे झालेले मोतीबिंदूचे ऑपरेशन व आई ला आलेला झटका आणि त्यासाठी खर्च केलेला पैसा या गोष्टी सुद्धा बोलून दाखवला होता.

आणि ह्या सर्व गोष्टी ऐकून म्हातार्या आई-वडिलांचा जीव तीळ तीळ तुटत होता आणि त्यानंतर धाकला मुलगा बोलू लागला, माझ्याकडे आई असुदे , त्याने माझ्या पत्नीला थोडी मदतच होईल. मी पण हेच बोलणार होतो असे मोठा मुलगा म्हणाला. माझ्याकडे बाबा असूदेत, मी कामाला गेल्यावर चिन्या आणि पिंकी ला शाळेत तरी सोडतील, येताना काहीतरी कालवण करायला घेऊन येतील आणि दळण पण आणतील. धाकट्या मुलाने आईला आणि मोठ्या मुलाने बापाला असे वाटून घेतले होते, त्यांचं हे बोलणं ऐकून तर म्हातारी मोठ्याने रडू लागली.

आता म्हातारे आजोबांचा एव्हढा वेळ धरलेला संपूर्ण धीर सुटला होता आणि कापऱ्या आवाजात फक्त एवढेच ते म्हणाले की पांडुरंगा हाच दिवस दाखवायचा होता तर आधीच उचलायचे होते ना आम्हाला… तेव्हा आत उभी असलेली मोठी सून लगेच बाहेर आली आणि तिच्या सासऱ्याचे पाय धरून खूप रडली. सर्व काही वाटण्या झाल्यानंतर सरपंचाचा निर्णय आला,कि जस पोरांनी सांगितल आहे तसेच होईल, ते पुढे बोलतच होते तेवड्यात कुठूनतरी लहान सून त्यांच्या समोर उभी राहिली,आणि ती अतिशय रागात दिसत होती, तिला बघून सगळेच अवाक झाले होते.

सगळीकडे शांतता पसरली होती आणि लहान सून बोलू लागली. अहो सरपंच साहेब, आई बाप काय वस्तू वाटत का आहेत का तुम्हाला वाटून घ्यायला… जर काही वाटून घ्यायचं असेल तर बाकी सगळं वाटून घ्या पण आई बाप अजिबात वाटायचे नाहीत. मी अजून जिवंत आहे तोपर्यंत ते दोघे पण माझ्यासोबत च राहणार, त्यांच्या वाटण्या कोण करतंय ते मी बघतेच … अहो वहिनी, पण आम्ही तेच करतोय, जे तुमच्या नवऱ्याने आणि दिराने वाटण्या करताना सांगितले आहे. ते ऐकल्यावर धाकली कडाडली,

मी माझ्या आत्या आणि मामांसोबत याच घरात राहणार आहे, यांना रहायचं नसेल तर ते खुशाल एकट राहु शकतात. मला हे पण माहित आहे की मोठ्या ताईला सुद्धा हेच पाहिजे आहे, त्यांनी ज्या प्रमाणे मामंजीचे पाय धरले आहेत, त्यावरून सगळे दिसत आहे. अहो माझा नवरा आणि माझे दिर, आज उंदीर मांजरासारखे भांडायला सुद्धा लागले आहेत, पण माझ्या सासू सासऱ्यांनी यांच्यासाठी आजपर्यंत खूप खस्ता खाल्ल्या आहेत.

अहो ज्या प्रमाणे वंस ह्या घरात वावरतात त्याच प्रमाणे आमचं लग्न झाल्यापासून या घरात आम्ही दोघी पण वावरत आहोत. आत्या आणि मामंजी माझे सासू सासरे आहेत, असे मी म्हणणार नाही की पण ते आमचे आई -बा च आहेत, जर माझ्या भावांनी माझ्या आय-बा ला अस वाटलेल मला आवडणार नाही तसच माझ्या सासू सासऱ्याना वाटलेल पण मला सहन होणार नाही. हे ऐकून थोरली लगेच हजर झाली, आणि नवऱ्याला म्हणाली, धाकलीला सकाळी मीच पाठवल होत, कचेरी मधे, कडीमोडचा पेपर आणायला, आज आम्ही दोघी पण काडीमोड घेतोय, त्यामुळे तुम्ही दोघही खुश राहा…

आम्ही आमच्या आत्या आणि मामांच्या चरणीच सदैव राहणार आहोत, अस ती म्हणाली आणि त्याच क्षणी आत बसलेली तिची सासू लगबगीने बाहेर आली आणि दोघींनाही जवळ घेत कुरवाळल. तुम्ही आमच्या सूना नाहीत लेकी आहात. त्या दोन्ही सुनांच्या डोक्यावरून हात फिरवत असताना म्हातारीच्या थकलेल्या पापण्यांमधून अलगद अश्रू तरळले आणि मोतीबिंदू झालेले त्यांचे सुंदर डोळे मात्र आनंदाने भरले होते. दुसरीकडे मर्यादा ओलांडून वाद घालणारे दोन्ही भाऊ आपली मान खाली करून शांतपणे उभे राहिले होते.

भूतकाळातील काही गृहीतके चुकीची सुद्धा असू शकतात हे आज त्यांच्या दोन्ही सुनांनी मिळून ही गोष्ट सिद्ध केली. सूनांमुळेच अनेक कुटुंबे तुटतात आणि विभक्त होतात, हा समज आज या दोन्ही सुनांनी साफ खोटा ठरवला आहे.